Andrzej Pilipiuk - Reputacja

O Andrzeju Pilipiuku oraz jego twórczości złego słowa powiedzieć nie mogę. No dobra, stworzenie kontynuacji dwóch z jego najsłynniejszych serii może nie było dobrym pomysłem, ale któż z nas nie popełnia błędów. Dla wielu, był to jednak milowy krok wstecz ukazujący, tak naprawdę, brak nowych pomysłów. Nie wiem, ile w tym jest prawdy, jednakże z zapartym tchem czekałem na jakiś dowód zaprzeczający temu stwierdzeniu.

Andrzej Pilipiuk - Carska manierka

Zastanawiałem się ostatnio czy Andrzej Pilipiuk jeszcze mnie zaskoczy. Z góry mówię, że robił to za każdym razem jak czytałem coś spod jego pióra. Chodzi mi bardziej o to czy jest w stanie ciągle pisać na tym samym świetnym poziomie.  Bałem się, że następne, co wyda spadnie jakościowo na łeb na szyję. Na szczęście jednak moje zmartwienia były bezpodstawne. Otrzymałem coś, co przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

Andrzej Pilipiuk - Zagadka Kuby Rozpruwacza

Ile to razy pisarze zachwycali nas swoimi dziełami, całkiem nierealnymi światami z bohaterami przypominającymi bardziej herosów niż zwykłych ludzi. Nie trzeba jednak wszystkiego wymyślać od zera. Wystarczy spojrzeć przez okno na świat, który ma tyle do zaoferowania. Popatrzeć po ludziach, przyjrzeć im się. Wybrać najmniej Waszym zdaniem interesującą (wizualnie) osobę i delikatnie podkolorować jej zainteresowania czy też charakter.

Andrzej Pilipiuk - Aparatus

Niewielu jest pisarzy mogących pochwalić się reedycją prawie każdej swojej książki, świadczy ona, bowiem o wielkim zainteresowaniu ich dziełami oraz pragnieniem setek ludzi by posiadać ją na własność. To pewnego rodzaju wyznacznik popularności w dzisiejszych czasach. Polska na szczęście ma kilku takich autorów. O jednym z nich pisałem dość często, ponieważ postawiłem sobie za cel przeczytanie i zrecenzowanie wszystkiego, co wyszło spod jego pióra.

Andrzej Pilipiuk - Weźmisz czarno kure...

Czy zdarzyło wam się czytać opowiadanie tak absurdalne, że nie potrafiliście powstrzymać się od śmiechu? Tak kuriozalne, że kręcąc głową ze zdziwienia powtarzaliście sobie „ja nie mogę”? O bohaterach tak niepasujących do danej sytuacji, że zastanawialiście się, co autor brał żeby stworzyć coś tak nierealnego? Jeżeli na wszystkie te pytania odpowiedz brzmi tak i czujecie niedosyt takich historii to mam książkę w sam raz dla was.

Trudi Canavan - Szepty dzieci mgły i inne opowiadania

Trudi Canavan nie jest jedną z tych pisarek, które idę na ilość. Nie pisze ona niewiadomo ile słabych jakościowo powieści. Ona pisze niewiele, ale moim zdaniem arcydzieł. Ciężko też znaleźć jej opowiadania. Jak sama wspomina najczęściej jej pomysły rozrastają się do wielkich powieści. Dlatego tak bardzo ucieszyłem się, kiedy został wydany jej jedyny jak do tej pory zbiór opowiadań zatytułowany „Szepty dzieci mgły i inne opowiadania”.

Andrzej Pilipiuk - Czarownik Iwanow

Dwa dni. Tyle właśnie czasu potrzebowałem żeby przeczytać „Czarownika Iwanowa” napisanego przez znakomitego polskiego pisarza, jakim jest Andrzej Pilipiuk. To druga książka, w której pojawia się dobrze znany, przez wielu lubiany, przez innych znienawidzony Jakub Wędrowycz. Bimbrownik, kłusownik, egzorcysta porażający otoczenie wyglądem, zapachem i kulturą osobistą (z tym ostatnim żartowałem, bo jej w ogóle nie posiada).

Jakub Ćwiek - Chłopcy 2. Bangarang

Najbardziej przesiąknięta testosteronem seria w historii literatury fantasy powiększyła się za sprawą kolejnego tomu „Chłopców” Jakuba Ćwieka. „Chłopcy 2: Bangarang”, bo to o nich mowa ponownie pozwalają dołączyć nam do gangu motocyklowego Dzwoneczka i jej ekipy. Przyznam, że nie mogłem się doczekać, kiedy ta cześć trafi w moje rączki i częściowo nie zawiodłem się. Mówię częściowo, ponieważ mam pewne „ale” co do niej jednak o tym dowiecie się pod koniec recenzji. Czas powiedzieć, co spotyka bohaterów tym razem.

Andrzej Pilipiuk - Czerwona Gorączka

Postawiłem sobie na cel przeczytanie i zrecenzowanie wszystkiego, co wyszło spod pióra Andrzeja Pilipiuka. Zastanawiacie się pewnie, dlaczego? Głównym powodem jest uwielbienie moje do twórczości tego wspaniałego polskiego pisarza fantasty, który swoje opowiadania buduje na autentycznych wydarzeniach historycznych (chociaż nie zawsze) i jednocześnie dodaje odrobinę fantastyki. Tak samo jest w „Czerwonej gorączce” kolejnej książce, która wpadła w moje łapki.

Andrzej Pilipiuk - Kroniki Jakuba Wędrowycza

Jakub Wędrowycz to jedna z najbardziej oryginalnych postaci w polskiej fantastyce, można by było długo zastanawiać się nad jego fenomenem. Wydawało mi się, że przerażający wiekowy ochlapus (pokona w piciu nawet Rusków), wiejski egzorcysta (całkiem niezły), bimbrownik i kłusownik, porażający otoczenie wyglądem, zapachem i brakiem kultury osobistej nie może być przecież dobrym bohaterem pozytywnym. Myliłem się jednak, bo on może być świetnym bohaterem zwłaszcza, jeżeli jego losy opisze nie, kto inny a jeden z największych (moim zdaniem największy) pisarz fantastyki w Polsce.

Andrzej Pilipiuk - Wampir z MO

Andrzeja Pilipiuka chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. To najbardziej znany polski pisarz fantastyki. To on wykreował ciekawą postać Wędrowycza, to spod jego pióra wyszła seria „Kuzynki” czy też „Oko jelenia”. Prócz powieści wydał wiele zbiorów opowiadań m.in. „Rzeźnika Drzew”, „2586 kroków” czy też „Aparatusa”. Napisał on również dziewiętnaście tomów kontynuacji przygód „Pana Samochodzika”. Czas jednak powiedzieć o najnowszym zbiorze opowiadań, którym jest „Wampir z MO”.

Jakub Ćwiek – Chłopcy

Zamknijcie oczy i przypomnijcie sobie dzieciństwo, kiedy siadaliście przed TV lub chwytaliście książkę by zapoznać się z przygodami Piotrusia Pana. Ilu z was marzyło wtedy by tak jak on latać i grać na nosie dorosłym. Te czasy jednak minęły przyszła pora dorosnąć i zapomnieć o tych dziecinnych marzeniach. Nic jednak straconego, bo możemy do nich wrócić za sprawą książki Jakuba Ćwieka pt. „Chłopcy”.

Książka ta jest zbiorem siedmiu opowiadań, dzięki którym przenosimy się do zaczarowanego świata dzieciństwa.

Andrzej Pilipiuk - Rzeźnik drzew

Andrzej Pilipiuk prócz świetnych powieści pisze równie wyśmienite opowiadania. Można je znaleźć w kilku już wydanych zbiorach miedzy innymi „2586 krokach” oraz „Aparatusie”. Ja jednak chciałbym poruszyć temat innego zbioru opowiadań mówię tu o „Rzeźniku drzew”. Okładka jak i całą książka utrzymana jest w klimacie grozy. Na okładce przedstawiono cmentarz a na nim stare drzewo z powykrzywianymi gałęziami, które obsiadło stado kruków a jedyny kolorowym elementem jest krew wydobywająca się z dziupli.